Jip – Gluren Bij de Buren Lunetten 2014

Ik kan mij niet eens meer precies herinneren wat hij zei, die ene keer in de trein. Omdat ik niet naar mensen luister maar doe alsof. Ik heb niet gevraagd waarom zijn arm vervangen was door één van kunststof. Ik heb niet gevraagd wat hij de afgelopen jaren heeft gedaan. Wat zijn hobby’s waren of zijn drijfveren.

Zijn arm, zo nam ik aan, was een typisch geval van onzorgvuldigheid met vuurwerk, of een auto-ongeluk door rijden onder invloed. Op de basisschool kende ik Jip als een vechtersbaasje. Op de Middelbare school stond hij een met een pistool te zwaaien. Jip werd toen gepest en dat was zijn antwoord om de pesters op afstand te houden.

Waar ik woonde? Ook in Lunetten. Buren waren we. Of ik zin had om een keer een kopje thee met hem te drinken.

‘Goed idee,’ mompelde ik en stapte toen de trein uit.

Een paar dagen na onze ontmoeting stuurde Jip een bericht:  “Dag mevrouw, ik dacht laat ik je meteen uitnodigen voor een kop thee. Sms even als je thuis bent”.  Arrogant als ik kan zijn en niet van een dwingende ofwel bevelende toon hou heb ik zwijgend de uitnodiging afgeslagen.

Die zomer kwam ik Jip tegen op een feestje. Mijn eerste feestje met een trip op- en naar de Blauwe Maan. Jip stond bij een kraampje van het uitzendbureau Pepperminds een of ander goed doel te promoten. Met een waterpistool sprong hij voor mijn neus. Onderzoekend keek hij mij aan. Hij zei niets maar ik voelde hem denken dat ik geen grote pupillen nodig had om naar de wereld te kunnen kijken.

‘Eerste keer,’ zei ik. Hij keek bezorgd, knikte maar zei niets.

‘We moeten maar eens snel thee drinken,’ zei ik om het ijs te breken.

‘Is goed buurvrouw, veel plezier,’ eindelijk, hij lachte.

Na het festival bleef ik een paar weken thuis: depressieverschijnselen. Depressing Tuesday kreeg een staartje. Op één van die middagen dat ik op bed lag droomde ik over Jip dat hij naakt in het midden van een witte cirkel stond. Hij schrompelde ineen en om hem heen vloog de cirkel in brand. De bel ging. Moeizaam werd ik wakker en liep ik door de lange gang van onze woongroep naar de voordeur. Jip stond voor de deur.

‘Buurvrouw gaat alles wel goed met je?’ Ik knikte met een unheimisch gevoel. Hoe kon het dat hij voor de deur stond terwijl ik over hem droomde?

‘Ik nodig jou en jouw huisgenoten uit voor een barbecue vanavond,’ zei Jip. ‘Het wordt een mooie nazomeravond. Ik zou het leuk vinden als je komt.’
Ik knikte en hoorde mijzelf zeggen dat ik er bij zou zijn.

Het dakterras was vol met mensen uit de wijk. Het gros vond ik Linkse idealisten met wollen truien. Vegetarische burgers in de figuurlijke zin. Jip was druk in de weer en probeerde het iedereen naar zijn zin te maken. Hij was vrolijk, hield een toespraak terwijl hij gevaarlijk op een muurtje balanceerde, zong met een gitaar onder zijn kunstarm. Een blond meisje met een asymmetrische boblijn vertelde ons dat zij zoveel bewondering had voor Jip na wat hij allemaal had meegemaakt. Zonder te weten waar ze het over had humde ik met haar gesprek mee.

‘Ik vind het maar een malloot,’ fluisterde mijn Friese huisgenoot. Eigenlijk vond ik Jip helemaal geen malloot meer maar omdat ik al jaren heimelijk een zwak had voor de Fries zei ik maar niets.

De Fries ging vroeg naar huis dus ging ik ook vroeg naar huis nadat ik Jip had bedankt. Weer besloot ik de avond dat we maar eens snel eens een ‘theetje’ moesten doen.

‘Fijn dat je er was,’ zei Jip.

*

De blauwe maan was weggezakt en maakte plaats voor een herfstzon en er viel een uitnodiging op de mat voor een meditatieavond in de Janskerk. De botkanker van Jip was teruggekomen met uitzaaiingen. De meditatie moest in het teken staan van genezing van Jip maar ook om vrijuit tegen Jip te praten; hij hoorde liever wat de mensen tegen hem wilde zeggen zolang hij nog in leven was. Helaas was ik verhinderd door een pasavond voor een benefietavond. Zelfs de aardbeving die avond- sinds honderd jaar de zwaarste van Nederland- was mij compleet ontgaan.

Regelmatig keek ik om mij heen of ik Jip zag alsof ik zijn aanwezigheid voelde. Ik was op mijn hoede, bewust van het verdiende schaamrood wat op de loer lag. Op mijn hoede was ik, in de trein van- en naar Utrecht Lunetten. Als ik vanaf het Furka Plateau naar de Hondsrug liep of met mijn boodschappen door de Albert Heijn. “Morgen ga ik een kopje thee met hem drinken,” zei ik dan tegen mijzelf want waar was ik nou eigenlijk bang voor? Om mij aan hem te hechten en hem daarna weer te verliezen? Keek ik naar hem en werd ik herinnerd aan de tijdelijkheid van ons bestaan? Weerspiegelde zijn heldere blauwe ogen mijn donkere kant, mijn onvermogen om mijn vooroordeel bij te stellen?

Zevenentwintig  februari 2012 kreeg ik weer een uitnodiging van Jip. Voor zijn herdenkingsceremonie. Jip was dood. Het bericht had Jip zelf geschreven toen hij nog in leven was. Het was de eerste keer dat ik kennismaakte met Facebook als condoleanceregister. Foto’s van zonnebloemen werden gepost, mensen die hem bedankte voor zijn inspiratie, teksten en nummers die hij had geschreven.

Wie was Jip? Overduidelijk niet meer de jongen van de basis- en de Middelbare school. Niet iemand die met vuurwerk speelde maar vuurwerk maakte. Niet meer iemand die werd gepest maar werd lief gehad. Terwijl ik bezig was met vluchten, werken, feesten en drinken was Jip bezig een boek te schrijven en zijn begrafenis te regisseren. Alles was tot in detail bedacht en geregeld tot aan de zonnebloemen op zijn kist toe, die hij er zelf op had geschilderd.

Of je nou een wereldverbeteraar bent of een dictator: “we willen graag herinnerd worden na onze dood. Dat is de drijfveer die in ieder mens schuilt.” Dat schreef Jip in zijn boek.

Jip was geen dictator met een pistool maar een wereldverbeteraar, die mensen inspireerde met een boodschap. Iemand die mijn hele leven mijn pad heeft gekruist en uiteindelijk mijn bovenbuurman werd. Het minste wat ik nog kan doen als nalatige buurvrouw, zijn de fragiele herinneringen die ik aan hem heb opschrijven, met een kopje thee en het schaamrood op mijn kaken.

Anne-Fleur van der Heiden

One thought on “Jip – Gluren Bij de Buren Lunetten 2014

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s