Voordracht 2 Minuten Festival

In een zaal naast ons droegen o.a. Nico Dijkshoorn en Tommy Wieringa voor. In de deuropening zag ik Jente Posthuma en Gabriël Kousbroek een oortje onze zaal inwerpen; De Amsterdamzaal, waar wij met elf studenten zeer korte verhalen voordroegen op het 2 Minuten Festival in de Rode Hoed. Kortom het was één groot feestje!

Dit zijn de verhalen die ik voorlas:

Overvolle porties

Het zweet druipt van mijn gezicht in de overvolle coupé. Naast mij staat een vrouw of een meisje van ongeveer mijn leeftijd.
‘Blijft het tot Rotterdam zo druk?’ vraag ik.
‘Excuse me?’ antwoordt het meisje.
Ook dat nog. Engels praten in een overvolle coupé met een hoofd alsof ik in een vroegtijdige overgang zit.
Ze weet het niet, ze moet naar Schiedam en laat mij haar reisschema zien. Ze woont er pas sinds kort want daarvoor woonde ze in Dronten en daarvoor in Iran.
Zij vluchtte naar Nederland omdat zij zich heeft bekeerd tot het christendom. Haar broertje van zestien is met haar meegekomen maar die zit nu in de gevangenis in Harreveld, waar ze net vandaan komt. Ze haalt wat tekeningen uit haar tas.
‘Volgens mij is hij boos,’ zegt ze en wijst naar de tekeningen. ‘Daarom zit hij ook in de gevangenis, altijd maar vechten. Zo is hij niet van zichzelf hoor, dat komt door de drugs.’
Ik knik, overweeg om over mijzelf te vertellen.
‘Hij heeft net vierentwintig uur in de isoleercel gezeten maar als hij nu de wc’s schoon maakt krijgt hij vijf sigaretten voor de hele week. Dat moest ie thuis ook maar eens doen.’
Ze lacht. ‘Wel normale sigaretten hoor!’
Met een zakdoekje dep ik nu het zweet van mijn voorhoofd.
‘Het probleem is dat in Nederland alles gratis is!’ De coupé barst in lachen uit. Sommigen mompelen: ‘Nou, nou.’
‘Ik heet trouwens Negín,’zegt ze. ‘Dat betekent diamant in het Perzisch.’

Gebroken Spiegel

Al negen maanden ben ik uit de kliniek, ik kan wel zeggen dat ik zo goed als ‘clean’ ben. Op die ene keer na, twee dagen nadat ik de kliniek had verlaten. Op de Petrarcastraat in Rotterdam kwam ik Moes tegen, één van de loyalere dealers waarbij ik vroeger wel eens een bestelling deed, al had hij niet mijn voorkeur. Zijn ‘dope’ was vaak versneden en versneden dope geeft geen goede trip maar goede afkickverschijnselen.

Moes had dit keer ‘goed spul’. Ik knikte en probeerde door te lopen.
‘Je ziet er goed uit José,’ zei hij. Hij keek mij doordringend aan en pakte mij bij mijn schouders.
‘Dank je,’ zei ik toch enigszins gevleid, tenslotte had ik daar drie maanden mijn best voor gedaan.
‘Je weet het hè?’ zei Moes ‘Dat ik dit normaal gesproken nooit zou doen maar dit keer heb ik echt goed spul. Probeer een beetje, gratis.’ Voordat ik er erg in had, had hij al een klein vertrouwd zakje in mijn handen geduwd. Ik wilde het teruggeven.
‘Als je daarna nog een bestelling wilt doen, weet je mij te vinden!’ riep Moes over zijn schouder. Hij had hij zich al een paar meter van mij verwijderd.
Sinds die dag kijk ik in een gebroken spiegel.

Sneeuwbol

Er wordt tegen haar gezegd dat er geen ruimte voor is. Geen ruimte in haar hoofd. Dat het nodig is om nieuwe verbindingen te maken in haar hersenen. Dat ze nieuwe weggetjes moet aanleggen. Dat dingen die vastzitten los moeten komen.
‘Ballast lozen,’ wordt er gezegd. Alsof ze de overbodige herinneringen in vuilniszakken naar containers kan brengen.

De ruimte in haar hoofd stelt zij voor als een glazen bol die ze met beide handen kan vastpakken. Een bol die zij kan schudden en de inhoud kan laten dansen achter het glas van haar ogen, zoals de sneeuw deed in haar sneeuwglobe vroeger tijdens kerst.

Ze kijkt naar zijn foto. Hij heeft blauwe ogen die ver uit elkaar staan. Misschien komt hij wel van een andere planeet, denkt ze. Zijn blonde krullen wil ze achter zijn oren stoppen. Zijn lippen openen die als twee rupsjes tegen elkaar aanliggen.

Hoezo geen ruimte?

De bol wordt geschud en de gedachten beginnen te dwarrelen. Gedachten worden plannen die tot ver in de toekomst reiken. Ze zal hem vlinderkusjes geven door met haar wimpers tegen zijn wang te knipperen. Hij zal er om lachen dat weet ze zeker.
Als ze elkaar langer kennen boeken ze een Djoserreis naar de laatste Papoea, zetten de Papoea tussen hen in en maken een foto die ze sturen naar hun grote vriendenkring. Daarna kondigen ze een huwelijk aan zodat ze de relatie in volle betekenis kunnen ervaren en zaaien ze kinderen die negen maanden later geoogst worden. Als het niet lukt, kan zij haar eigen kleine Eskimootjes laten invriezen om later weer terug stoppen in haar buik.
Mocht één van hen er onverhoopt genoeg van hebben dan stappen ze naar de notaris en nemen een scheidingsadvocaat in de arm. Net op tijd zal hij er berouw van krijgen dat hij vreemd ging met zijn secretaresse. Ze zal doen alsof ze boos is maar kwispelen als een jonge hond als hij weer thuiskomt. Vanaf dan zal hij haar elke zakenreis skypen.

Met haar vinger streelt ze over zijn foto. Ze wil hem aanraken, ruiken aan zijn huid of hij ruikt zoals een thuis en net zoals in haar sneeuwbol zal alles vanzelf weer op zijn plek dwarrelen.

Anne-Fleur van der Heiden

2 thoughts on “Voordracht 2 Minuten Festival

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s