Recensie – boek – Nog Negen Maanden

‘Chemo en sokken voeren een hardnekkige strijd.’

 

Een roman over de beleving van kanker.

Kees Santbergen komt na zijn boek ‘Weg was ze. Zoektocht van een vader nadat zijn dochter geen uitweg meer zag’ met een nieuw boek. Een jaar nadat bekend werd dat hij ernstig ziek was begon hij met zijn roman ‘Nog Negen Maanden.’ Hierin beschrijft hij hoe het leven van Anton drastisch verandert als er bij hem kanker wordt geconstateerd. Een verandering waarbij niets zeker is; zelfs de betrouwbaarheid van artsen niet.

Anton werkt als onderwijsinspecteur. Naast zijn baan geeft hij lezingen over suïcidaliteit naar aanleiding van zijn dochter die zelfmoord pleegde. Als Anton op een dag steken voelt in zijn buik, wordt hij door de huisarts op pad gestuurd met de mededeling ‘mogelijke nierstenen.’ Bij een daarop volgende echografie blijkt er echter meer aan de hand.

Minutieus, met vlagen humorvol en soms met clichématige metaforen (maar ach clichés zijn er met een reden) beschrijft Kees Santbergen de zoektocht van Anton naar houvast binnen zijn ziekte. Hij laat Anton zware chemokuren ondergaan, meedoen aan een intentieheling, een Tsjechisch of Roemeense paragnost bezoeken en hij laat Anton Chinese zhineng beoefenen.

 ‘Volgens het Oosten ben ik terminaal maar aids is geen kanker. Of ben ik nu aan het muggenziften?’

 ‘Met de Evangelische omroep?’

   Wat krijgen we nou? God aan de telefoon…’

Ondertussen probeert hij zijn collega Maaike (met wie hij een dubieuze verstandhouding heeft) te behoeden voor hetzelfde lot als zijn dochter. Haar perspectief volgen we door middel van dagboekfragmenten over haar depressie en over Anton op wie ze al haar hoop heeft gevestigd.

Dit boek gaat over het contrast om te vechten voor het leven omdat de één dat wil en de ander niet. De uitgebreide aandacht van de beleving van het ziektebeeld van Anton maakt het boek soms erg detaillistisch. Ondanks dat het soms ook niet helemaal duidelijk is wat nu hoofd- of bijzaak is wordt je als lezer meegezogen in de beleveniswereld van Anton en blijf je doorlezen door pijnlijk beeldende beschrijvingen als:

 ‘Languit beland ik op mijn rechterzij op het pad met mijn gezicht naar de zee.’

‘Je pillen zijn je wrakhout. Als je dat maar goed vasthoudt.’

Kees Santbergen is op zijn best als hij in het ‘nu’ blijft. Het boek laat je achter met vragen over de geestelijke en lichamelijke gezondheidszorg en is o.a. te verkrijgen via de boekhandel, Elikser, bol.com en AKO.

 

Anne-Fleur van der Heiden

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s