Mee op toer met de Poëziebus 2017

“Een bus met podiumdichters op tournee; om de samenwerking binnen de podiumpoëzie te bevorderen en om nieuw publiek te enthousiasmeren”, zo staat het op de Facebookpagina van de Poëziebus.

Ik hoorde er voor het eerst over, vorig jaar zomer tijdens de rubriek ‘Dichter op het Nieuws’ waar ik met Elten Kiene gedichten voordroeg. Met een grote glimlach zei hij dat hij twee toffe weken achter de rug had. Op het laatste moment had hij gevraagd of hij mee mocht. ‘Je moet niet wachten tot mensen jou vragen, zo werkt het niet,’ zei hij. ‘Je moet ook durven vragen. Het gaat niet om geluk, maar om geluk-t.’

Op het laatste moment voor de sluiting van het inschrijftermijn besloot ik om selectie te doen. Samen met vierentwintig andere Vlaamse en Nederlandse dichters gaan we in veertien dagen, veertien steden aandoen. De toer start 4 augustus in Rotterdam en zal 13 augustus eindigen in Brussel.

Een paar dagen na bevestiging van deelname stond ik op een kratje op het Spui, om gedichten voor te dragen voor het nieuwe nummer van De Revisor. Netjes voorbereid: twee gedichten uit het nummer en nieuw werk. Vol moed besteeg ik de zeepkist voor de etalage van een boekwinkel. Het stapeltje papieren legde ik naast me op de box, een windvlaag waaide ze weg.

Een toerist zat wijdbeens met haar stiletto’s op een stapeltje tijdschriften te poseren voor de camera. Twee jongens blokkeerden het gangpad, dealden hasj en vonden dat mijn voorganger goed voorlas. In een noodgreep viste ik een gedicht naast het kratje van de grond , een gedicht over de Tweede Wereldoorlog. De microfoon kwam te dicht bij de box en begon te zingen. Ik had zeker weten de aandacht. Woorden schalden over het Spui, een gedicht dat ik voorlas over Hitler en de NSB. Ik wachtte op een tomaat in mijn gezicht.

Tijdens de toer zullen we plekken aandoen die hier op lijken. Bovenstaand verhaal over de voordracht plaatste ik op Facebook. Er kwamen verschillende reacties:

“Literaire voordracht, ik ben voor afschaffing. Lezing in een zaal, vooruit, maar dit is marteling (vooral voor de performer).”

“Dit is niet alleen interessant voor de toehoorders, maar ook voor de performer zelf natuurlijk. Dit zijn juist de momenten waarop je echt in contact komt met jezelf. Weg achter de tafel, weg achter de laptop: de straat op met een kistje en zet dat bloed, dat zweet en die verdomde tranen om in geluid! De rillingen over de ruggen van de mensen om je heen. Niet alleen met je inhoud, maar ook met je lichaam als wapen kan je mensen raken.”

“Ja… het aloude idee om “het publiek te overvallen met poëzie”, heeft nog nooit gewerkt, maar het is onuitroeibaar.”
“Hopelijk waren de tomaten uitverkocht! Toch goed om poëzie zo onder de aandacht te brengen van hen die er niet naar op zoek zijn. Gisteren zag ik Witteman op televisie, Katja Schuurman las een aantal voor. Ook zo’n moment waarop je het niet verwacht en toch geconfronteerd wordt met de diepste gedachten van een dichter.”

De meningen zijn verdeeld, net als mijn gevoelens hierover. Ik vroeg Elten of we tijdens de toer ook zulke plekken zullen aandoen. Hij zei: het glas is halfvol of halfleeg, het is maar net hoe je het bekijkt.

Meer informatie over de Poëziebus is te vinden op: https://www.facebook.com/poeziebus/?fref=ts

Anne-Fleur van der Heiden

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s